Dream Girl

"Madalas kaming magkita sa daan, hindi dahil sa tiyempo lagi ang paglabas niya at paglabas ko sa aming mga bahay, kundi sinasadya ko siya sa di kalayuan. Sa unang pagkakataon, napag-alaman ko kung ano ang pakiramdam ng tumatalong puso. Sa tuwing nakikita ko siya, sumasaya ang pakiramdam ko. Gumagaan at nagiging maaliwalas ang umaga ko."

Bago ko marating ang panidirya upang bumili ng pandesal pang-agahan, madaraanan ko muna si Aling Belia, ang pinakakilalang sastre/modista sa aming pamayanan. Winawalis niya ang ilang balat ng kendi at iba pang ginamit sa party kahapon. Maraming customers si Aling Belia. Siguro kasi umaayon ang pwesto niya sa distansiya ng mga bahay sa amin -- hindi gaanong malayo, hindi rin naman malapit. Ito ang tagpuan ng aming mga mata. Sa isang buong araw, dalawang beses kami nagkikita. Dalawang napakabilis na momento. Ang una ay ang pagpunta ko sa bakery at ang ikawala naman ay ang pabalik sa aming bahay.

Tag-init. Ang daplis ng sinag ng araw sa kanyang mala-porselang balat ang lalong nagpapatingkad sa napakaganda niyang awra. Kung gaano karaming beses ko binati si Aling Belia ng "magandang umaga po!", ganoong karami rin ang pagkakataong nagsasalubong ang aming paningin. 'Ganung kadami ang beses ng aking pagpapapansin. Dahil dito, nais kong ako lagi ang bumili ng tinapay. Nasasabik akong makita siya araw-araw. Atat akong makita kung bagay ba sa kanya ang suot niyang damit na hindi nawawala sa uso at moda. Hindi ako nagsasawang masulyapan ang mapupula niyang labi. Hindi ko matiis ang aking sariling tingnan ang kurba ng kanyang katawan. Kahit hindi pa kami nagkakausap, alam ko simple lamang siya. Maganda, mayumi, mabait...at lahat ng nais ko sa isang dalaga ay taglay niya.

Nabihag niya ngang talaga ang aking puso. Hanggang sa napansin ko na ring, nagpapapansin na siya sa akin. Ito na ang nakakakilig na tagpo sa aming dalawa. Kasabay ng pagpapalit niya ng ayos at istilo ng pananamit, nitong nakaraan buwan lang! - napansin kong nag-iba ang oryentasyon ng kanyang mukha... pasulong na sa aking pinagmumulan, nakatingin na siya sa akin. Sa puntong iyon, mas napatunayan ko ang kanyang rikit, kahit anong ayos, bagay na bagay pa rin sa kanya. At bagay na bagay pa rin kami. Sa bagong anggulong iyon, sa bagong puwestong 'yon, tila ba inaabangan niya ang pagbili ko ng pandesal. Tila inaabangan ako. Sa palagay ko, gusto na rin niya ako.

Hindi naglaon, nagkasakit si Aling Belia. Sarado ang kanyang dinadayong bahay-tahian. Hindi ko alam kung kaanu-ano niya ba si Aling Belia, dahil sa tuwing may nangyayari kay Aling Belia, nawawala siya. Hindi niya ipinapaalam sa akin, kahit man lang sa ekspresyon kung saan siya pupunta. Katulad ngayon, bigla na lamang siyang naglaho. Akala ko nagkakaunawaan na kami sa estado ng aming relasyon. Nagkamali ako, hindi pa pala. Hindi ko na siya nakikita sa aming tagpuan.

Nang gumaling si Aling Belia, balik sigla na rin ang hanap-buhay ng tahian. Duon, nakita ko siyang muli. Nasaktan ako sa aking nasaksihan. Hindi na siya ang dalagang nakilala ko. Nag-iba na muli ang kanyang karaniwang puwesto, hindi na nakatingin sa kung nasaan ako, tila nakatitig na siya isang panibagong damuho. Taksil. Hindi na siya nag-iisa nang makita ko. Kasama niya ang isang lalaking kamukha ni Superman, mas matangkad sa akin, matangos ang ilong, mahusay manamit, sakto ang pagkakalapat ng pantalon sa kanyang kisig, maputi at mukhang mayaman. Aaminin ko, bagay sila. Kasabay ng pag-amin na, nawalan na ko ng pag-asa.

Hindi ko man lang nabantayang naisahan na pala ako ng pilyong iyon samantalang napakalapit lang naman niya sa akin -- at ang tanging naghihiwalay lang sa amin ay isang malawak na salamin. Hindi ko akalain mahuhulog ako sa bitag ng babaeng pinapangarap kong kamtin. Sayang, ni hindi ko man lang siya nahalikan, ni hindi ko nga nalaman ang pangalan. Pero, sige magsama sila. Ayos na ayos lang, tao naman ako. E sila? Manikin. Sila na ang karaniwang tanawin sa patahian ni Aling Belia mula noon.

SONA 2008

RP -- At around 4:00 this afternoon, President Gloria M. Arroyo in a handwoven pink gown made from fabric and fiber, delivered her eighth SONA before the Filipino people. In contrast, the traditional People's SONA which has been described as the real representation of Juan dela Cruz' grievances was held once again to counter-attack the predicted "another bunch of sweet promises, wrong labeling of progress and deceiving remarks." Pulse and SWS surveys show the ever-declining popularity ratings of the female president for the past years of governance. The latest SONA of the president focused entirely on measures and programs for the poor.

As expected, President's SONA reported the accomplished task from the previous presidential term, notable turning points in her administration and of course, promises for the next two years. It can be noted as well, that this is the first time, Mrs. Arroyo was welcomed by Prospero Nograles as the Speaker of the House. A pro-poor legislation, on the one hand, was prepared by the latter.

In 2007, the so-called human props of the president were used for people to visualize the worth of her supposed impressive report card to the public. Today, new human props were utilized again -- F. Alvarez (driver), R. Berdin (child hero), Sec. A. Yap (DA), E. Bandila (farmer), a chieftain/mayor who wore bahag, A. Amanse and many more.

Meanwhile, six representatives, 7 senators and former president Joseph Estrada did not attend this joint session of Congress. Other opinions dwell on the reason that this is again, a fairytale story.

These were the MAJOR points underscored in this period she describes as "the crucial moment in history":

• global crisis as the reason for the roller coaster feature of primary needs and commodities (for others, this has been a convenient excuse of Mrs. Arroyo); strive greater to attain self-reliance
• pay down outside debts, invest in our people and infrastructure, enough fund for pro-people programs; SSS and GSIS loans
  
• relevance of VAT and its allocation; removal of income tax for less than P200,000.00 earners, micro finance loans
• agricultural developments through irrigations, farm land grants, among others; school-building programs; resource mobilization, economically-viable operations, clustering programs
  
• anti-graft fund and pantawid-pamilya program
  
• her wish for a consumers' bill of rights
  
• cash-for-work programs, OYSTER
• lowered text messaging cost from P1 to P0.50; lowering the price of commercial rice; widening fiscal reforms
  
• feed the people now, not later
  
• updates on RORO, fish ports and the nautical high-way
• calamity budget, nature laws (biofuel, forestry, waters, etc.)
• the use of Jathropa to combat energy crisis
  

There were early criticisms with regard to her latest speech -- her unheard report on Super Regions and rebuttal to her involvement to corruption scandals. Mrs. Arroyo's SONA lasted for an hour, with more or less hundred claps and very few standing ovations. She gave credits to her colleagues in both legislative bodies (Senate and House of Representatives) and alternately thanked personalities who contributed much to her pursued proposals and schemes.

"To take away VAT is to strip off the people on their means to jive with the global crisis.", PGMA on the issue of VAT implementation. She reiterated that by imposing such measure, a huge trade-off has resulted -- that is her, spontaneously gaining negative popularity ratings. She also explained the current plight of peso against foreign currencies -- settling and pointing to that idea of global economic crisis.

PGMA's State of the Nation Address according to the Palace was a ten-page speech.

Ang Istayl ni Joseph

Isang hapon sa UP Diliman, hinahanap ng dila ko ang isaw. Sa di kalayuan, kumpol ang mga estudyanteng tulad ko, bumibili at namamakyaw ng pagkaing-kalyeng ito. Pagkatapos maluto sa ihawan, lumipat ako palayo sa mga taong umoorder at gayon na rin para ilayo ang aking sarili sa usok na nagmumula sa nagbabagang uling na mas pinagbabaga pag nabubuhusan ng sauce. Doon ako sumiksik sa isang abandonadong espasyo ng kalawakang iyon. Isang bata ang lumapit sa akin.

Bata (B): Kuya, penge naman akong pera, pambili ng pagkain oh, wala kasi kaming pambili..
10 kami lahat.
Poy (P): (Swabe lang) O talaga? Naku, wala rin akong pera eh... San ka ba nakatira?
B: Sige na naman kuya, kasi magkano pa lang to oh... 'Sa Luzon ako nakatira.
P: O? E lahat naman tayo ngayon nasa Luzon ah.. (Tinutukoy pala ang isang lugar sa QC)
B: Alam mo kuya 'pag binigyan mo ko ng pera, alam ko na kung magkano pera ko!
P: O, magkano?
B: Kailangan kong makabili ng pagkain. Pipti pesos isa.
P: E sampu kayo diba? ibig sabihin 50 x 10 = 500 pesos. Mahal naman ng meal niyo... Hahaha.

(Binigyan ko ng kaunting barya)
B: Alam ko kung magkano na pera ko kuya!
P: O sige, ilan?
B: Eyti pesos. Kung sampu kami, kailangan ko pa ng... (nag-iisip)
P: O sige, bumilang tayo...
B at P (sabay): 50, 100, 150, 200, 250, 300, 350, 400, 450, 500...
P: O magkano pa kulang bale?

Dumating ang isa ko pang kaibigan, F1:
B: Kuya, penge namang pera, bibili ako ng pagkain, 10 kasi kami, bibili ako ng pagkain...
'pag binigyan mo ko ng P20, alam ko na kung magkano pera ko.
F1: Ganon...ay, wala rin akong pera. Etong isaw gusto mo?
P: Sige. (tinikman) Ay, ayoko.
Kuya.. sige na!

Dumating ang isa pang kaibigan, F2:
B: Kuya, penge naman akong pera, pambili ng pagkain oh, wala kasi kaming pambili..
10 kami lahat, 'pag binigyan mo ko ng P20, alam ko na kung magkano pera ko.
F2: O, wala eh, ito isaw! Ayam mo? Sarap kaya...(sabay kuha)
B: (naanghangan) Ayoko, anghang!
F2: O ito piso, wala kasi akong pamasehe..
...Tinanggap ng bata, makalipas ang ilang sandali:
B: Ay, sige iyo na, nakakaawa ka naman eh.. iyo na.
F2: Weh? Talaga? Sige na..
B: Hindi sige na.. iyo na.
Mula sa ibang boses: Diyos ko naman kasi, wala na raw maaabot yung piso mo.

At, dumating ang isa pang kaibigan.
B: Kuya, penge naman akong pera, pambili ng pagkain oh, wala kasi kaming pambili..
10 kami lahat, 'pag binigyan mo ko ng P20, alam ko na kung magkano pera ko.

Mula sa ibang boses: Huwag diyan kuripot 'yan!
B: Kuya, kuripot ka daw?

Dumating ang iba pang tatlo:
B: Kuya, penge naman akong pera, pambili ng pagkain oh, wala kasi kaming pambili..
10 kami lahat, 'pag binigyan mo ko ng P20, alam ko na kung magkano pera ko...

*Iyan ang strategy ni Joseph. Bago namin lisanin ang lugar, kulang kulang P200.00 ang naimpok niya gamit ang kanyang palad. Pilit isinisilid ang higit sa 15 barya, ilang lukot na perang papel at patuloy na binibilang ang paglago nito, halos bawat segundo.

"Isa lamang si Joseph sa napakaraming
kabataang napipilitang humanap ng sariling behikulo upang pausarin ang buhay nila, maging ng kanilang pamilya -- ito ay sa sarili nilang pamamaraan,
kahit na musmos pa lamang..."

_____________
*Bakit Joseph ang pangalan ko?
"Kasi di'ba 'yun yung tatay ni Jesus..." ; "Asawa siya ni Mama Mary..."
"Pwede rin akong tawaging Josh, 'lam mo kung bakit?
(Sabay turo sa langit) Kasi, Diyos..."


==================================

*Sa mga may katanungan sa pinakahuling balita sa lagay ng panahon, pangalan ng bagyo, bilis/galaw, saan patungo, apektadong lugar, maging ang kasalukyang estado nito, abot-kamay niyo na ang mga detalye ukol dito, sa aking sidebar links -"Iba Pang Timpla, Tingnan Mo!:)" sa pangalan na "MAY BAGYO BA?" Ito ay mula sa typhoon2000.com.ph. Maraming Salamat!

Kamera

Ang photojournalism ay ang paggamit ng masining na potograpiya upang ipakita ang isang paksa o storyline. Ang mga photojournalists ay kadalasang gumagamit ng human-interest stories upang ipakita ang natural na arte ng tao na ikukulong sa isang tema. Halimbawa, ang lokasyon ay Post Office sa Maynila. Higit na makapupukaw pansin ang pagkuha sa natutulog na paslit o musmos sa mahabang baitang ng post office kaysa ang pagkuha sa kabuuan ng istruktura ng Post Office mula sa malayong anggulo. O kaya naman, mas nakakaaliw tingnan ang mga nagtitindang tulog kasabay ng mga dyip na nagdaraan kaysa ang palasak na pagkuha sa fountain area ng lokasyon. Isa pang halimbawa, sa piket line, kung saan mas magiging epektibo ang pagdaloy ng istorya kung makakakuha ng litrato ng mga musmos na may hawak ng plakards kaysa sa karaniwang may hawak nito.

Sa anggulo, maaring gumamit ang mga photojournalists ng mga natatanging elemento ng kalikasan -- tubig, kahoy, apoy at iba pa, kahit nga bato. Minsan, ang mga inosenteng ngiti ng kabataan na nagtatampisaw sa tubig, bagaman madrama ay siyang bubuod sa isang human interest story.

Alam ng mga photojournalists (dahil na rin sa nahasa ng karanasan + napag-aralan o sadyang may talento na) ang pinakaangkop na anggulo at effects para sa isang momento. Sa tulong ng makabagong potograpiya, mas nagiging masigla ngayon ang paglalapat ng kulay sa mga ito. Ang pinakamadalas gamitin ngunit sa tingin ko'y hindi nalalaos na anggulo sa pagkuha ay ang framing. Sa gitna ng dalawang sanga ng puno, makikita ang mag-ina habang pinapakain ng nanay ang kanyang anak. Gayundin, ang paghanap sa butas ng isang solidong bagay; sa butas na iyon, kukuha ng tamang anggulo upang matiyempuhan ang nais mong kuhanan. Ang mga ito ay halimbawa ng framing o pagkakahon sa target.

"Hangarin mong maipabatid sa tao ang larawan ng isang karaniwan o pambihirang senaryo na may kabuluhan. Gamit ang kamera, isang mabisang paraan ito upang mapaalala na ang ilang pinakamagagandang tagpo ay makikita pa rin sa ating kapaligiran. Ang hamon dito ay kung paano yayakapin ng mga larawang ito ang isang kakaibang istoryang malayo sa ipinababatid ng postcards..."

Pasubong bata. Kutsarang halos naipasok na sa bibig.
Tumatalong mga bata sa malakas na ulan. Pagtiyempo sa lutang na imahe nila sa pagtalon.
Nagsusulat sa ilalim ng puno habang nalalagas ang mga tuyot na dahon nito.
Maging ang simpleng ngiti at titig. Lahat ito, mahalaga sa pagbuo ng kwento nila.

*Isang paslit sa Gawad Kalinga, Baseco Compound

Mandela at 90

Time Magazine. You get to know the latest buzz makers in general.

The July 21, 2008 issue of Time caters the remarkable eight-point principles of the veteran political leader, Nelson Mandela as he celebrates his 90th birthday. His countrymen describe him as the only "glue" which binds the citizenry and maintains the solidarity among the populace. Trully, Mandela makes a giant mark in the realm of political leadership.

1. Courage is not the absence of fear -- it's inspiring others to move beyond it.
   
2. Lead from the front -- but don't leave your base behind.
   
3. Lead from the back -- and let others believe they are in front.
4. Know your enemy -- and learn about his favorite sport.
   
5. Keep your friends closer -- and your rivals even closer.
6. Appearances matter -- and remember to smile.
7. Nothing is black or white.
8. Quitting is leading too.

• Mandela believed that his rivals were more dangerous on their own than within his circle of influence.

• Mandela's raised fist has become an enduring symbol for millions who struggle against injustice and oppression.

• Mandela's rules are calibrated to cause the kind of trouble that forces us to ask how can we make a world a better place.

________________
Time Magazine. Mandela at 90. July 21, 2008. p. 20-24.
University of the Philippines Manila,
College of Arts and Sciences Library

Top Story:
Former Senator Ralph Recto is the newly appointed NEDA (National Economic Development Authority) chief.

Paano Mo Tutulungan Si Mang Juan?

Sa pusod ng Maynila, malinaw nating masisilayan ang kabaligtaran ng lahat. Taliwas sa rikit at kagandahan ng Maynilang ipinakikita sa mga banyagang mamumuhunan at mga opisyal partikular sa Kanluranin. Malayo sa ningning ng kalunsuran. Isa rito ang Baseco Compound.

Napakarami ng modelo ng pag-unlad ang inihain sa atin ng mga paham sa agham-panlipunan. Napakaraming teorya na ang nagbibigay tindig sa kasalukuyang estado ng lipunan. Mahaba-haba na rin ang diskusyon sa gampanin ng mga Pilipino para sa pag-unlad. Subalit, sa bandang huli, hindi pa rin nanaig ang tunay na pangangailangan ng nakararami. Natatakluban pa rin ng usok ang pangarap na mamuhay nang marangal, patuloy pa rin lumulubog sa putik ang napakaraming bayan dahil sa krisis ng korapsyon -- napakarami pang pwersang panlipunan ang nag-uudyok sa tao upang kitilan na ng pag-asang ipagpatuloy pa ang pakikibaka sa kasalukyang pamumuhay.

Marahil, marami na tayong itinuturong salarin. Marami na tayong naiisip na rason, sinisising tao, pangyayari at iba pang gawi. Marami na tayong pagbibintangan sa pananatili nating sagrado sa lusak. Sa pananatili natin sa kumunoy ng mga di-makamasang presyo ng mga pangunahing bilihin, sa mga hindi makatarungang polisiya na ang tanging makikinabang ay ang iilan, sa pag-aasam na makakubra ng swerte sa ibang lugar upang takasan na ang buhay-Juan, at ang pinakasimple ngunit pinakamahirap na pakikibaka -- punan ang kumakalam na sikmura, hanapan ng paraan kung paano makakakain kahit isang beses lang sa buong magdamag.

Ang kawalan ng paniniwala sa "political efficacy", o kakayahan ng indibidwal upang makapagdulot ng pagbabago sa isang sistema ay nakababahala sa bahagi ng mga progresibo. Sa kabilang banda, ang pagpilit sa iba pang miyembro upang akapin ang kanilang ipinaglalaban ay sa sarili nito'y pagyurak sa demokrasiyang ipinaglalaban nila.

Para sa akin, napakaraming pamamaraan upang ipakita ang pagsisilbi sa bayan. Singrami ng pamamaraan upang ipakita ang layuning imulat ang iba pang kabataan. Gayon din, iba't iba ang paraan upang epektibong makilala ang pagkakakilanlan ng lipunan, iba't iba ang paraan upang lumubog sa lipunan.

Sa kaso ng mga katulad kong biniyayaan ng kakayahan upang magpahayag at sumulat, sa ngayon (liban kong ito'y magbago) mas nakikita ko ang aking sarili hindi sa pamamaraang tulad ng sa kanila. Sa palagay ko, mas mapagsisilbihan kong lubos ang kapwa ko Pilipino, bilang tagapahayag ng milyun-milyong kwento at katotohanang nagmumula sa kanila. At ito ang naiisip kong paraan upang mahusay at epektibong makapagbigay-lingkod sa bayan. Lulubog at makikilala ko ang lipunan kasabay ng pagdaop ng aking kamay sa mga taong pagmumulan ng natatanging balita at istorya. Ganito ang naiisip kong paraan.

Ang masusing paggamit ng kakayahan, taglay na interes at kalakasang mayroon ka, ay siyang maaring maging kasagutan sa kung paano natin mapagsisilbihan ang kapwa Pilipino. Minsan, ang pinakamababaw na kasagutan ay ang tanging sagot pa lang hinihintay natin upang ibsan at palaguin ang ating bayan -- ang bansang hindi sa kanino man, kundi para kay Mang Juan.

Kanya-kanyang interes 'yan. Ganito ang paraang ninanais ko upang tulungan ang ating bayan.
Ikaw, sa paanong paraan mo tutulungan at pagsisilbihan si Mang Juan?

Dahil sa Isang Salita

Dahil sa isang salitang ito, nabatid kong walang katapusan ang paghanap ng mga kasagutan sa ating mga tanong. Lubusan ko nang naiintindihan kung saan nagmumula ang napakaraming kwento – tsismis man o totoo. Dahil sa salitang ito, nabubuo ang isang kaaya-ayang istorya ng buhay mo.

Sa salitang ito, nabubuhayan ng dugo ang mga nagkukwento. Nakukumpleto nito sa iisang tagpo ang ano, sino, kailan, saan at paano. Napapahaba nito ang dating kapirasong ideyang napulot kung saan man. Naipalalaganap nang mahusay sa malalim na paraan ang mga hindi lubusang mawaring konsepto. Nabibigyang-halaga ang paggalaw ng bawat isa bilang isang magkaka-konektang sistema.

Ang salitang ito ang huhubog sa kamalayan ng isang paslit. Sa paggamit ng salitang ito, napalalawak niya ang saklaw ng de-kahong pag-iisip. Nalalaman niya na ngayon kung saan huhugutin ang diwang magbibigay linaw sa mga bagay-bagay habang lumalaki siya. Kapag nasasambit ang salitang ito, ang mga simpleng salita ay nagiging bulto ng mga magkaka-ugnay na pangungusap. Hindi ka man paslit, dahil sa salitang ito, natututo ka kung paano tanggapin ang walang hanggang pagpapanibagong-hubog sa iyo at sa kapaligirang ginagalawan mo.

Dahil sa salitang ito, maaring tukuyin kung paano humantong sa kasalukuyan ang hindi mo lubos maisip na pangyayari. Sa mga tanong na binubuo ng iilang pantig, sa palagay ko, ito ang may pinakamaraming sagot. At, natitiyak kong dalawa lamang ang kalalagyan ng sagot mo ‘pag ibinato ang salitang ito sa iyo – marami kang masasabi o wala kang masasabi.

Sa salitang ito, maaring napagsasalu mo ang emosyon at ang iba pang aspeto. Dahil din dito, maipakikita mo ang interes sa isang bagay na nais mo o kinawiwilihan mo. Dahil dito, napayayaman mo ang iyong kaalaman sa napakaraming pamamaraan. Kailangan ito upang malaman ang napakaraming dahilan ng halos lahat ng bagay sa mundo. Halos.

Dahil dito, maaring mabigyang-kulay ang tigang na liriko, sanaysay, kwento ng buhay, karanasan at iba pang katha mula sa milyong tao. Sa salitang ito, napagbibigyang pagkakataon ang isip at layaw mo upang hanapin ang pinakamagagandang rason sa mga kaganapang parehong ikinasisiya at pinagsisisihan mo.

Kung bakit nangyari ito sa buhay mo at sa kapwa mo tao.
Kung bakit kailangan pang pagnilayan ang iba pang bagay sa mundo.
May buhay man o wala, inuusisa ang mga ito para mabuo ang isang konsepto.

Dahil dito, napapagana natin ang tulirong isipan na magbigay ng parehong konrekto at malabong dahilan kung bakit nga ba nagkagayon.

Haay… Mabuti na lamang at natuklasan ang salitang ito.
Dahil dito, kahit ikaw, mabubuo mo na ang isang bahagi ng liriko:
_ _ _ _ _ ngayon ka lang dumating sa buhay ko?

Bakit nga ba? Bakit? ;o

Interconnectedness

“Kaya hindi nawawalan ng katwiran, hindi nawawalan ng dahilan dahil bawat isa ay kawing ng iba pa. Ang pinaghuhugutan ng lakas ng isang mahina ay ang sandigang matibay na dating mahina. Unti-unti, pinalalakas natin ang bawat isa sa hindi mapapansing galaw. Ito ang buhay, at hindi natatapos ang buhay sa pagsasagisag ng mga salita. Ayaw nating nakakahon, gusto nating lumaya...”

Ang pag-aaral sa lipunan ay tuloy-tuloy, dinamiko at nagbabago. Sa napakalawak na sakop nito, ngayon ang pinaka-angkop na panahon upang tingnan ang bahaging kinapapalooban ng lahat ng may buhay, sariwain ang mga isyung pangkalikasan at magnilay kung aling bahagi ba ng ating sarili ang naibahagi natin sa kalikasan? – sa kalikasang pinagkukunan natin ng natatanging yaman.

Sa panahon ng kawalang katiyakan, maraming mga bagay ang naisasantabi. Maraming mga buhay ang nakukompromiso. Ito ay isang pagsubok – kung tayo ba ay kikilos upang bigyang ayuda kundi man solusyon ang laganap na krisis sa ating kapaligiran o ipagkikibit balikat na lamang natin ang mga ito.

Kung susuriin, ang patuloy na pagbabago sa kapaligiran ay dulot ng mga atrasadong hakbangin ng mga taong pabaya, walang pakialam at nagnanais isulong ang pansariling interes at hindi ang kagalingang panlahat. Sa napakaraming problemang kinakaharap ni Mang Juan, hindi na nito malaman kung saan pa huhugot ng enerhiyang magbibigay solusyon sa lumalalang isyung pangkalikasan. At, dahil tayong lahat ay gumagalaw sa iisang kapaligiran, mahalagang malaman natin ang mga hiling at hinaing nito. Ang paksang ito ay hindi lamang limitado sa laban ng Inang Kalikasan bagkus masisilayan ang mga kagyat na epekto nito sa napakaraming aspeto/sektor ng lipunan.

Sana’y hindi pana-panahon lang ang pakikibaka para sa laban ng kalikasan dahil ang laban ng kalikasan ay laban nating lahat.

Free Taste

Sa mall, sa grocery at sa iba pang lugar pamilihan, mapapansin ang pangunahing gawi ng mga parokyano, konsyumer at ng mga usisero. Bukod sa pangingilatis sa mga produkto, at masusing pag-iisip ng pinakamainam na bilihin mula sa iilang papel at barya, mapapansin ang pagkilos na ito. Tunay ngang mahirap maisakatuparan ang badyet iskedyul.

Kadalasan, humahaba ang pila sa isang bahagi ng grocery. Minsan, umaabot sa istol ng ibang produkto. Akala ko kung anong mayroon. Napapalinga ako habang napapansin kong humahaba ang leeg ng mga taong nasa bandang likuran ng pila upang makita kung ano na nga bang nangyayari sa kanilang inaantay. Mababa sa anim na tao ang nakita ko noon -- hinihintay maluto, hinihintay kumulo, hinihintay uminit at sa huli'y inaasam na maisilbi sa pamamagitan ng toothpick, basong disposable, plastik na platito at kubyertos, styro at kung anumang bagay na pwedeng paglagakan ng mga piraso ng ipinakikilang produkto, na sa napakaraming pagkakataon ay panglaman-tiyan.

Alam natin na ito ay isang bahagi ng promosyon. Subalit, mas nakita ko ang larawang hindi ko inaasahan. Tila may ipinababatid sa akin ang patuloy na paghaba ng pila -- mga nakapilang madalas na binubuo ng matatanda, bata at uring hiwalay sa may-kaya.

Sa patuloy na pagtaas ng presyo ng mga pangunahing bilihin sa merkado, ang libreng tikim ay mapag-titiyagaan na para sa kumakalam na sikmura -- kaysa sa wala.

Ang libreng tikim ay ayos na para malasahan man lang kahit sa ilang sandali ang produktong hindi kayang bilhin.

Sa libreng tikim, hindi ko na nakikita ang mamimiling nais lamang subukin ang lasa ng bagong produktong pagkain. Mas nakikita ko na ang mga mamamayang sinasamantala ang pagkakataong malasap ang anumang bago -- kahit man lang sa limitadong panahon. Ang iba, bumabalik pa.

Kung ganito na ang kalakaran ng libreng tikim, mas nakakasabik lamang para sa iba ang pagpapatikim ng produktong hindi naman kayang bilhin. Sa puntong ito, ang tanging rason ay umiikot sa -- "Mabuti na ang mayroon (kahit kaunti lang) kaysa sa wala" o kaya nama'y "Mabuti na rin ito, kasi libre naman!"

Sa mekanismo ng free taste nasilayan ko ang kasalukuyang anyo ng karaniwang mamimili sa ilalim ng mapanghamig na merkadong kapitalista.

Sa kapirasong walang kasiguruhan -- Pinaghihintay. Pinatitikim. Pinasasabik.

Neri for Triple S

Once again, the name Romulo Neri slows down the air waves as he is now the newly installed chief of government's Social Security System, after the resignation of Corazon dela Paz. It can be remembered that Neri's one of the tellers in the unfinished business of NBN-ZTE Deal stressing the administration's corrupt measures.

Neri was then the National Economic Development Authority chief. Few seasons later, he was appointed as undersecretary of the Commission on Higher Education.

"My qualification speaks for the job... My background is also in finance...
...Putting me in the DBM is like putting Dracula in the blood bank, But I think I performed the job decently." - Neri

So I guess, it's another Merry Neri!

------------
*Image from www.ellentordesillas.com

Four Liner

Disguises occur in different forms.

In different dimensions.
In different personages.

Indifference.

______________

According to Estelita Constantino - Pangilinan, propaganda devices appeal to the emotions rather than to reason. "The intelligent reader recognizes propaganda and chooses to evaluate evidence dispassionately.", she adds.

Ampon

Ginising ako ng malakas na sigaw sa baba, malapit sa biranda ng pinto
Ang akala kong nanay na may dala sa bagay na iyon
ay hindi ko mang lang nakita, kahit saglit lang,
Doon ko nakita ang sisidlan, na hindi ko mawari kung ano ang laman.

Nangangamba akong puntahan ang basket na iyon,
Na gawa sa abaka, banig o ratan?
May kapirasong telang nakaladlad,
Iyon lang ang tanging nakikita
Iyon lang at wala ng iba pa,
Kasabay ng hanging nagdaan,
Sa nag-aagaw na dilim at liwanag.

Nangangamba akong may nagmamay-ari ng bagay na iyon.
Hindi ko nilalapitan kahit nalulumbay na ako,
Baka kako naiwan, baka kako sa kapit-bahay lang,
Nang hanggang lumipas na ang sampung minuto,
Para bang kay haba na ng pinag-antay ko.

Sa paglapit ko sa bagay na iyon,
Hindi puto, hindi kutsinta,
Hindi balot, hindi anumang kakanin,
Hindi bagay, hindi hayop,
Kundi isang bagong imahe ng buhay.
Nakapikit, nahihimbing...

EconoJourn

While reading Colayco’s material, “Making Your Money Work: Pera Mo Palaguin Mo! 2”, I realized that some economic and financial concepts highlighted in the book cater some relationships to journalism profession.

Though, it may sound as another focus of journalism, just like News Journalism, Showbiz Journalism, Investigative Journalism among others, I do not regard economic journalism as a practice of informing the latest buzz in the economic arena, but rather, to inform how economic tenets relate to the practice of journalism as a whole. Economic Journalism is neither the spill of breaking news from the stock market nor the shears of latest business transactions in the Philippines everyday. Though it can be reasonable enough to make use of this term to sniff out over-all economic mechanisms, a more appropriate and comprehensible term can be used instead, and that is Business News.

Econojourn is a mirror image of economic principles to the practice of journalism profession. That is, principles of economics evaluated side by side with the ideals of journalism to come up with a distinct picture of convergence between the two realms. The following are some of the coinciding points:

1. *The more important obligation is to ensure that you are alive and capable to help others in distress. This rule applies to your financial life as well. If you are not financially independent, you cannot give much help to anyone.

• The same way goes with journalists:

“No story is worth a journalist’s life.” – Ces Drilon

“In dangerous coverages, fear can actually save journalists. If the risks involved are too high, then why pursue the story if you’ll only end up dead and not being able to air the story? What’s the point of rushing to an encounter site when you can’t live to tell the whole drama of it?” - Adrian Ayalin

The primary duty of a journalist observing the ethics of his/her profession is to inform and not to deform, to express and not to impress. And, yes, the dedication and the eagerness to pursue peculiar stories are there, but, it is more than a requirement for a journalist to secure his life first before anything else. After all, what will you do to a nice, well-crafted story, if you will not be able to tell it? How can you inform the public if your life has been taken away?

2. *Discipline and Right Attitude – You must understand where you are financially and what you want to do.

• I always emphasize the relevance of purpose and goal-setting. In order to arrive at a good story line you have to determine the reason, point/intention of doing such. In some cases, there are surprising situation, this may increase or decrease the quality of your story, so be quick and know the mechanism of your job. With discipline and right attitude, you can attain a journalistic work observing all sides of the truth. With discipline and right attitude, you are able to determine the limits in searching for good stories. Sometimes, in surge for unique stories, journalists go beyond police lines, restricted and prohibited areas.

3. *Continuing education – When you continue to improve yourself through continuing education, you will find fulfillment and self-satisfaction.

• To learn more about the craft of telling the public, education is a gate pass. As what I’ve said, there are many ways to educate ourselves – learning not only confined within the pages of books, but learning that springs both from the academe and real life practices.
  

4. Trade-offs

• Most of the journalists experience vast trade-offs – foregoing family time for a news story, trading –off friendly meetings to beat deadlines for relevant feature stories, going away for an assignment and sometimes putting their lives (in one way or the other) at stake because of their will to give the public what it needs; to exercise the profession prudently.

And a lot more...
_____________
*Colayco, “Making Your Money Work: Pera Mo Palaguin Mo! 2”