Goodbye 2007, Hello 2008!

• Ring out the old, ring in the new,
  Ring, happy bells, across the snow:
  The year is going, let him go;
  Ring out the false, ring in the true.
  
  
• May this new year bring many opportunities your way to explore every joy of life
  
  
• With all the Rose's Perfume and with all the lights in the world
  and with all the children's Smiles...
  I Wish U that ur all dreams comes true.
  *HAPPY NEW YEAR 2008*
  
  
• May this new year all your dreams turn into reality and all your efforts into great achievements
  
  
• May the new Year brings new hopes, new promises
  and new reasons to celebrate your presence in your lives.
  Have a Joyous New Year
  
  
• Hoping that this new year leads you towards path of new found glories
  
  
• New Year is a time for celebration of love, of life, of Friendship.
  It's the time to thank God for wonderful friends, and to bring to their
  lives as much magic as they bring to ours...So here's celebrating our
  Friendship and praying that its magic continues forever. Happy New Year
  
  
• May each day of the coming year be vibrant and new bringing along many reasons for celebrations
  
  
• May this year mark the beginning of a year of pleasure and discovery
  for you. May each day hold something special, that is wonderful and
  new... For you deserve the best of everything, that life can ever bring.
  Happy New Year
  
• Here is a wishing that the coming year is a glorious one that rewards all your future endeavors with success
  
  
• May this new year adorn your life with many beautiful things and sweet
  memories to cherish forever. And care of those whom the heart holds
  close, along with abundant joys and happiness, for you and your family.
  Wishing you life's best this New Year
  
  
• On the onset of new year sending you the warmest of wishes
  
  
• This note comes especially, dear Friend, to wish you a marvellous start
  as the year begins. ...And hope that all your dreams come true, making
  it truly a Wonderful year for you.
  
• Better than any New Year has been and will be, Better than any joy
  known or to be known, Better than any wish realised or to be realised-
  that's how, this New Year should be for you. Have a great new year.
  
• This message comes to wish you happiness and every good thing too, to
  make this New Year, a wonderful one for you and then the kind of
  happiness desired by your heart and family times, filled with peace and joy,
  right from the start. Happy New Year
  
• May all the dreams in your eyes, all the desires in your heart and all
  the hopes in your life blend together, to give you the most spectacular
  New Year ever. Happy New Year

Ayon sa funmuch.com sa link na new year messages, ito ang mga karaniwang mensahe para sa 2008, Year of the Rat.

Salamat sa nagdaang 2007.
Salubungin natin ng buong giting ang 2008.
Manigong Bagong Taon po sa ating lahat!'',)
Maraming maraming salamat po! Mabuhay tayong lahat!

Baked Mac

May natural chemistry kami.

Isa talaga siya nagpauso ng "Poy", bilang tanging tawag maging sa loob ng pamantasan. Tsk tsk. Dapat sa bahay lang yon eh. Pero, sa katagalan ng panahon, nasanay na rin ako.

Alam niya. Alam ko. May pagkakahawig ang ugali namin. Lalo na sa mga espisipikong bagay na aming kinaiinisan. Sa mga attitudes. Sa mga batang pag-iisip. Although, kahit naman kami rin nagiging ganon, paminsan-minsan.

Napalapit agad ako sa kanya sa iilang tagpo. O, pinaglapit kami ng iilang tagpo para maging magkalapit. Hindi ko makakalimutan ang paglalakad namin sa kahabaan ng Taft papauntang UN. Dito napag-usapan namin ang napakaraming bagay, mula sa mabababaw hanggang sa malalalim. Siya ang naging kausap ko sa mga seryosong usapin -- sa pagkakadapa ko sa Econ, sa muling pagbangon at muling pagsisimula. Sa kanya ko nakita, ang ilang ugaling hindi ko pala dapat pang pinahihintulutan, at dahil dito nag-grow ako. May pagka-temperemental siya, pero liban dito, pinakamasarap at hindi matatawaran kapagkaming dalawa na ang nagtatawanan. Halakhak talaga, na parang wala nang bukas.

Sa isang iglap, alam kong makakasundo ko ang kaaibigan kong ito. Hindi dahil sa anupaman, kundi dahil sa ugali. Ugaling sakto. Ugaling hindi lumalampas sa pamantayan ng kapwa niya tao. Yung tipong maiinis kung naiinis. Magagalit kung magagalit. At kakamutin kung makati.

Sa kanya ko naliwanagan ang term na "mood swings". Well, mayroon din ako nito. Kaya kapag pareho na kaming nagmood swing, kailangan ng tumahimik ng lahat. Hindi, joke lang. Naging ganon nga, ka-mood swing ko siya.

Hindi lang kami magkaibigan, magkaklase rin kami. Magkaagapay sa mga pangangailangan at sa kung ano ang hinihingi ng pagkakataon. Kapag kami ang magkasama, hindi hihinto ang solusyon, kasi maabilidad siya.

Marami pa kaming pagsasamahan. Pero, alam kong sa mga ito, isa siya sa mga kaibigang panghabambuhay. Kahit pa maghiwahiwalay na kami ng landas.

Yung mga ngiting iyon, ang hindi ko malilimutan.

Buong araw sa iskul, magkasama kami. Magkakwentuhan. Magkakulitan.

Kaya lang may instance talaga na hindi ako nakakasama, lalo na pag nagyaya siya sa kanila upang kumain ng pinagmamalaki niyang putahe ni ina -- ang baked mac.

Isa pang term, yun ang last resort, diba Ces? Hahahaha. ^-^

Roller Coaster Ride

"Parang roller coaster pinagdaanan ng puso ko..."

I think there's something in this girl that made me think: there are different personalities that thrive inside of her. The question is: existing or have gone away?

I know, there has been a critical situation between us. But I consider today realer that real, one dream, an accident, like some sort of seizure or suspension, but nothing really happened. Opppsing views intervene. As I learn that those days were not accident, serving its purpose. We learn something relevant. We learn something new that adds in the vitality of our lives, as we continually spice up the friendship we have within. I must not use complicated words as it may only sound unnatural and artificial.

I know that there have been depressions. I attempted to compensate these frequent depressions only to find out that I can offer only aids of prevention and not of cure, bacause IT'S not gone. Not yet done.

She started thinking about the pain, that incredible pain. I started thinking how can I help to solve it. She didn't think to call anyone except me, didn't know who to call, what to say... exactly where was the pain? It was everywhere, framing and dizzy-making.

She has done things against the rules -- both the pivate, personal rules we all have as human*.

I know the struggle to dream for a magic carpet ride but she places herself in a way that is just fine if not commensurate. So do I.

Thrill- as it serves to be the fabric of our friendship. As we are enveloped to be in. Happiness -- as she doesn't submit herself all the way to that same dress of emotions. Whatever emotion she shows, the good thing about her unpredictability is the way she understands everything -- from basics (faults) to learning life (passion). Respect to each other forever.

These mixed emotions always excites me to join her in that very own wonderful journey of life -- Chaz' roller coaster ride.

Untitled*

This friend of mine is not applicable to a well-fashioned decision-making. As I quote "This Book Will Save You Life", she thinks like this:

"Ahead in the distance, there is something orange and smoky; it takes her a moment to decide -- is it a brush fire otr simply dawn in Los Angeles?"

Something like that. Then she panics. Until she asks, "Did something happen?"

Sometimes it seems that there is no way for every challenge, but then through all those days of hopelessness, she improves. And I'm a witness for that.

She became a better person in and out. She's a better friend now. If I shall make a note of her history -- she has always been a part of that complex loop where she finally feels alone, with no one.

But from that, I just wanted to share this message. Now I understand.

In her life, she makes note of a lot of people. Ones with whom she shares something special, who always mean something. There's the one she first kissed, the one she first loved, the one she'll put on a pedestal. And the one with her right now; the one who got away.

To those persons, whom eveything is perfect but the timing was just wrong. As I say, timing is everything. No fault to those persons, but the cards just did not fall the right way.

As she puts on his noise-cancelling headset connected in her phone, the Kite I've known before has become a newer and a more mature one -- as she experience those pains, the different sources of pains I somehow appreciate that quaking personality she has fostered once and for all. Not so mysterious, but simply Kite.

Noose

I just wanted to say hello.

From the very first time, I felt the urgency in her words.

A law abiding citizen as she is, she used to utter, "Wala kang sense of law." And then I say, "Everything we hold/experience today is not the same, and even it seems it's exactly the same, it can neve be the same again."

She sits there. Guitars are rushing for her strum. The mechanical sounds she plays caught my attention, producing an atmosphere of friendship between us. She plays the guitar. I sing. There we get to start mixing the music and lyrics.

When I wanted to say hello -- Usually she neglects it, she hears nothing, feels nothing, she makes sure of that. But now, she's flashing a great smile.

And after days, weeks, months of making sure she's there, I saw her in an ultimate shift. She suddenly feels happy with each other's company, afraid not to hear, not to feel and not to notice. And so do I!

Until she strums, and music starts to serenade that glossy day. Music. Music that fills the whole afternoon. As of now, a chain of friendship continue to outstand and bonds us. As time passes by, as if we are obliged to have this existing friendship better, well- treasured and of course, well-tuned.

I appereciate that very peculiar attitude. As I continue to know her, I'm pretty sure that I'm digging the trench of a friendship that will last for a lifetime. Forever at least.

In a little window... All I can see... Is a piece of heaven,
(Of tears, of lonelinessOf everything)...
-An excerpt from Amado...Minamahal*;

"Hustisya" partwhere Marianneth's life was creatively illustrated

As I remember that red thing hanging from nowhere. She simply stands in the vent of my mind before anything appears. I shiver. I shudder. The primary feeling I probably feel when I miss her own style of music.

Thanks for the friendship. Ienne.

Pigeon Hole*

On that fine morning. I'm alone.

I'm sitting near that place where justice ends all the grievances people used to feel; from where few steps could lead you to the head of our college and adjacent to that is the department where she belongs.

Bluebooks with vivid red marks spread all over the corner. Low pressure. Grades roll over tiny dimensioned squares, as if the atmosphere itself is sending good, bad, shaky signals. Unstable.

I was waiting for a common friend, while she's just on her way there.

She's at first unusual to me. She's too quiet. I thought she was uncomfortable dealing with me. Silence reigns supreme -- maybe this is the only thing I hate about her. Vacuum of silence.

There's no definite time every moment she arrives. But I'm surprised to see her whenever I'm with Nobody.

She is at that place, usually she is not there; not that moment. If my memory serves me right, she's getting the result of her latest exam. And from there, I get to see definite emotions the moment she bars her face. It or they may occur in different states. The emotion of -- disappointment, excitement, happiness, satisfaction. Or surprised, overwhelmed. Everything. Seeing her far up and down she can go, riding an invisible cloud of difficulty wheeled by her chosen course and paved by her ultimate dreams.

I'm lucky she's my friend, the first I have ever met in our university. I don't know but all the things I thought she was, were all erased by her unique ways.

Since then, I get to follow the habit of trying to catch her again in that particular place, as I see her stretched arms holding her lab kit.

I don't know but whenever she's there, the red marks I mentioned were manifesting an alienating sound of red, simply the way reds should be, the way I remember reds to be.

No regrets for the friendship. I hope to see you in white soon.

Regine.

Kendi

At naubusan na nga ako ng spiels.

"Doon sa amin!"

Hindi nga maitatanggi na kapag nakarating ka sa kanila, mahihiya ka sa kapal ng mukha mong magtapon ng basura -- kahit balat ng kendi ay basura pa rin take note. Pero, sa kabila ng lahat hindi pa rin naman ako sigurado, kasi hindi pa naman ako nakakapunta 'don.

Hindi ko na sasabihin ang unang pagkakataon kaming nagkita, basta ang tangi kong naaalala ay ang pagpapakilala niya kung saan siya galing. Aaminin ko, nung una naiilang ako dahil hindi ko alam kung kailan siya mao-offend o matutuwa sa mga pwedeng sabihin ng isang taga-Maynilang tulad ko.

Hanggang sa naging kaibigan ko na nga siya. Ang bilis no?
Dito ko natutunan at napagtibay na hindi nga hadlang ang iyong pinanggalingan para sa relasyong ito. Ang mahalaga ay ang mabuting pakikitungo ng bawat isa upang maging matagumpay ang pagsasagawa mo ng isang makabuluhang pagkakaibigan. After all, Pilipino pa rin naman kaming dalawa, kaya wala namang language barrier na umusbong sa pagitan namin.

Dahil nga sa pag-alam ko sa mga uri ng tao. Hindi ako napagod magtanong sa kung anong meron sa kanila. Kung anong meron sa kanila. Kung anong ginagawa niya. At dahil sa mga ito, sinasayawan agad ng isip ko ang mga hindi pangkaraniwang kuwento niya.

Makikita mo sa habit niya. Siyempre, marami din naman akong kamag-anak na tulad niya. Kaya lang medyo angat ang edad nila sa kin. Hindi siya mapanghalubilo except sa amin. Mas pinipili niyang matulog kaysa salikupin ang buhay ng lansangan, kung saan ang mga tulad ko ay sanay na. Hanggang sa nag-debut siya. Susyal. Tapos, nagdaos muli siya ng panibagong kaarawan. At nabusog nga ako.

Mentos. Clorets. Snowbear. Mga kending lagi niyang binibigay sa akin sa tuwing nasa klase kami, habang ang lalamunan ko ay naglalaway sa lasa ng mga ito.

Sana hindi siya magsawa sa pagbibigay ng kendi.
Sana hindi siya magsawa sa pagkakaibigan namin.
Mahirap gumawa ng iskets para sa kanya.
Pero, kahit papaano ito ang mga mahahalagang tagpong naaalala ko sa tuwing kausap ko siya. Liban sa pagiging PML. Liban sa pagkakakilala ko sa kanya.
Alam kong may mas malalim pang Shayne. '',)

Day Off/s

Madalas napupuna ko na mayroong kulang. Parang may kulang! Kung gaano kadalas ang pagpansin ko sa mga bagay na iyon, ganoon rin kadalas na wala siya. Tila ipinapaintindi sa akin ng pagkakataon na hindi na ito bago bagkus isang kalikasang kahit pandayin ng panahon, ay may bakas pa ring mananatili.

Sa mga panahong iyon, malaki ang pinagbago ng aking mga gawi. Naging pala-kaibigan ako. Nasasabayan ko na rin ang tono at galaw ng campus chatters. Sa gayong paraan, napansin ko siyang lalo. Pinilit kong lapatan ng ankop na ugali at matagaumpay naman akong nakapagbahagi ng oras sa kanya.

Oras. Mahalaga sa aing ang oras kapag kasama ko siya. Kapag siya ang kaharap ko, para bang isang pribileheyo ang makapiling siya sa limitadong panahon. Marami kasing factors to be considered. Minsan, busy siya. Minsan, may problema. Minsan sa lablayp. Kasing halaga ng butil ng bigas ang bawat segundong lumilipas kapag kausap ko siya. Dahl na rin sa kasabikan kong pakinggan siya, nakita ko ang aking sariling walang kibo at patuloy na lamang na nakikinig sa kanya. Gayon rin naman, tuwing sumasapit ang usapan ng barkada, tila may kompetisyon ng kuwento, sa sari-saring kuwentong bumubuhos sa isipan ng bawat isa. Ngunit sa huli, siya pa rin ang unang-una sa paglalahad ng punto, kuro-kuro, salobin at mga antics n'ya. At sa iba pang nakaayon sa porma ng pasalita at nangangailangan ng bibig, laway, boses at megaphone?

Napapatahimik na lang ako. Nakikinig.

Malupet na ang dumating siya one second bago dumating si Prof. Suki siya ng early Christmas vacations, semestral breaks at summer vacations, at procrastinations.

Kaya naman, sa mga oras o araw na nariyan siya -- sinusulit ko na, sa pakikipag-usap, pakikipagtalastasan at hindi natatapos na pakikipagkaibigan. Dala nito ang sobrang lawak ng pag-intindi at patuloy na paglingap sa kanyang personality. Pinipilit namin siyang magbago, hindi sa kahit ano pa man, kundi ayon sa kung ano ang wasto at tama para sa ikauunlad ng bawat isa. Walang hilahan, diba?

Her day-off/s. Those were the times when we missed her so much. The hardest part is, her day-offs subsequently alienates her to where we stand in every single moment. But the easiest and the greatest part is the way she treats us and the other way, every time she is around.

For the next years, I'm looking forward for her straight answer whenever our professor calls her name, with dignity and bravery...Tecson, Marcia Kristina?

Present.

Nano

Abala nga ako sa pagbabalot ng regalo at habang isinasagawa ko ang pagteteyp ng mga wrapper. Naalala ko. Talagang lagi akong may naaalalang kung anu-ano. Nag-iisip ako, patuloy, para hindi maging tigang ang pagiging novelty nito.

Nabaligtad ang tingin ko sa kanya. Akala ko, talagang nagkalat na sa kampus ang hanging nakapagpapalobo ng ulo -- yung tipong maaangas? Pero hindi nga. Hindi nga ako nagkamali dyan. Jan hindi Dyan. Tama ako. Gayunman, natatakluban daw ng mga simple ngunit heart-warming o mga kurot-pusong gawain ang pagiging hambog niya which reveals the "natural state of him".Hindi halata, pero isinasagawa niya ang mga bagay na ito sa kanyang sariling pamamaraan. Tulad ng panlilibre.

Nakakainis. Suplado. Nakakatuwa. Swabe lang. Nakita ko ang iba't ibang komento tungkol sa kanyang ugali. Minsan nga ako din, naranasan ang pagiging mapanghamak niya -- at ito ay sa isyu ng tangkad. Well, naging mantra na ng mga katuwaan ang palasak na "Height matters." na bentang -benta pa rin sa kanya. Sa katunyan, nakita ko pa nga yung maraming banig ng pampatangkad sa bahay nila. Hehehe.

Naging ganon ang siklo ng buhay-eskwela. Kakwentuhan ko siya sa iba't ibang paksa. Mula sa mga boy talks hanggang sa mga seryosong usapin. Nagawa ko ring masalayan ang kawing-kawing ng kababaihan na dine-deny niyang naging close niya. Dinadalaw ang araw niya ng mga masusungit na mood ngunit ipinakikita ang balanseng pagbalangkas ng ugali niya at pag-aangkop para sa kanila. May attitude kasi, kumbaga. Walk out and all.

Siyempre, hindi nawawala ang NatSci Days, kung saan siya ang naging well-attached sa mga saranggola at guryon, so to speak. Ahem. Hanggang ngayon din naman, actually.

Si Batman, the Dark Knight, ang alter-ego daw niya.

At sa paglipat niya sa Diliman, ipinangako niya sa akin ang isang bagay (bagaman pabiro). Ipinangako niya. At ipinangako niya nga! At alam niyo na ang sumunod na nangyari, malamang. Inanod ng bagyo at nailibing na sa Payatas ang Ipod Nano.

He showed his personality as stylish as this. As multifaceted as an Ipod that can store variety of things with a distinct twist. In his case, a remarkable friendship. I hope it's the same way how it works, Ron.

Simbang Gabi. Simbang Pop.

Kampana ng simbahan ay nanggigising na,
At waring nagsasabi na tayo'y magsimba
Maggising at magbangon, tayo'y magsilakad
At masayang tunguhin ang ating simbahan.

Nandyan na 'yan. Bibingka. Puto bumbong. Mahamog na umaga o kaya naman malamig na gabi. Hindi sa nagpapakabanal. Napapansin ko lang.

Ang Misa de Gallo ay sadyang bahagi na ng buhay Katoliko. Subalit dulot na rin ng pagbabago sa lipunan, nagkaroon na ng ganap na ebolusyon mula sa konserbatibo patungo sa makabagong pamamaraan ng pagdalo sa Simbang Gabi, ang nakagawiang siyam na misa.

Hindi nga mapipigilan ang pagbabago. Ang dati rating alas-kwatrong misa sa umaga, ngayo'y may anticipated mass na. Ito yung pang alas-otso ng gabi na magsisimula sa ika-15 ng Disyembre.

Tulad ng aking nasabi, pana-panahon nga naging takbo ng pagiging Katoliko. Minsan masakit mang isipin ngunit tila nagiging maka-simbhan o banal lamang ang gawi ng iilan sa tuwing may tawag ng pangangailangan -- yung tipong makapasa sana sa graded eksams, makahabol sa pag-akayat ng barko, maipasa ang licensure exam, bar exams at iba pang para sa mga Katoliko ay hihiling ng divine intervention. Bagaman, hindi ko nilalahat. Tayo ay saksi sa mga ito.

Ang misa ay panata at sakripisyo. Ngunit napansin kong muli ang ugali ng iilan. Taliwas sa aking konsepto ng misa. Pananampalatayang huwad, sana'y hindi maganap. Para bang minamadali ang samba. Maraming nagmamadali upang maabutan ang paboritong telenobela (para sa anticipated mass). Maraming nagmamadali upang makabalik sa kama, o di naman kaya'y sa lakwatsa. Pilit na minamadali ang kung tutuusi'y isang oras para sa 24 na oras na buhay, na patuloy na ibinibigay sa atin. Komitments?, sabi ng iilan. Nararapat lamang na bahagian natin ng isang oras ang ang isa sa pitong dimensyong bumubuo sa ating pagkatao -- ang ispiritwal na dimensyon.

Bakit hindi tayo tumigil?
Namnamin ang biyaya ng buhay at ang diwa ng Pasko, o kahit bakit ba tayo nagdidiwang? Bakit ba kailangan ng mga ito? Bago ang paghiling ng tiyak na tuon, bakit hindi tayo magpasalamat sa nagdaang taon?

Naniniwala pa rin ako sa wishes.
Dahil dito, naipapako natin ang ating sarili upang mag-alay ng bahagi ng ating sarili, para bang dedication. Tulad nga ng pagsisimba o pagkumpleto sa siyam na misa.

Huli, sabi nila "look your best, always" kahit saan. Hindi naman ako tumatanggi dito -- dahil nararapat lamang na maging presentable tayo sa pagharap at pagpasok sa ating Simbahan. Ngunit, nais ko lamang ipunto na ang Misa de Gallo ay hindi katumbas ng porma lamang. Napansin ko ang magagarang damit -- Bench, Penshoppe, Human, at iba. 'Yung iba nga, palakihan pa ng font para sa tatak. Naging magarbo ang pananamit ng iilan. Walang masama. Ang hindi lamang katanggap-tanggap ay ang hindi pagseryoso sa esensya ng misa, ang malabnaw na pagtanggap sa Kanya. Para bang simbang gabi at eksibit ng mga brand names.
At minsan, nagiging parke pa ang simbahan ng mga magkasintahan. Para bang Simbang Gabi at ang PDA ng mga magkasintahan. Wala ito sa lugar, at wala sa tamang perspektibo. Isa sa aking natutunan ay ang pag-akto ng nararapat para sa iyong intensyon.

Ang natatanging misa para sa pagbibigayan. Hudyat ng Pasko. Pagpapasalamat. Sa mga ito, maaring matutunan ang halaga ng buhay. Pinag-aalayan ng panahon, sinseridad at tunay na intensyon. Baka, sakaling 'pag ganito, hindi malabong matupad ang iyong hiling sa ika-siyam na araw! '',)

Work on your blessings and He will lead the way to its finality.
Sa pagkumpleto ko ng Simbang Gabi, nakita ko ang kasalukuyan. Kung paano kinukumpleto ng kapwa ko ang kanilang simba.

Nakumpleto mo ba?

Trolli

Don't be too busy collecting so many stones.
Because one day, you might realize that you have lost a diamond.

Nasa ikalawa na, nasa U.

Of course, hindi mawawala sa buhay ko ang mga elastik na uod na ito.
Yung mga osong maliliit na walang ginawa kundi magbigay-tinga sa mga may bakal sa bibig.

I mean sa ngipin. Na ngayon ay meron na siya. Tila mga haliging nagrereinforce sa ngipin niyang una kong nakita hubad. Para bang sarap na sarap kumain ng trolli. Ang sarap ngumata ng gummi bears.

Aaminin ko hindi naging madali ang mga panahong iyon sa akin. Naging mabagsik at mapangahas ang mga araw na lumilipas. Marahil na rin sa aking pagnanais na magkaroon ng mga kaibigang iba-iba man, ay kaibigan ko pa rin. Hindi naging madali ang lalim ng aming pagkakaibigan. Mula sa mga projects, assignments, mga moments na supposedly groupwork yun pero kaming dalawa na lang ang gumagawa hanggang sa mga mas komplikadong mga bagay. Nanatili ako. Nanatili kong sandigan ang mga pangyayaring iyon.

Karaniwang tagpuan namin, malamang sa iskul. Iba. Iba siya. Iba siya sa sambayang nakilala ko. At sambayanan talaga? Basta, iba siya.

Nakita ko ang salamin ng isang dedicated na estudyante. Mas malawak na perspektibo. Mas nakatuon sa mga pang-akademikong bagay subalit hindi nakakaligtaan (mas gusto ko tong gamitin kasi nakaliligtaan) ang buhay sa labas ng notebook at aklat. Mahusay! Aprubado sa kahit anong eksam. Halimaw nga raw eh. Hindi evenly distributed ang mga pang-uri ko sa kanya dahil hindi ko siya magawang makulong sa mga salitang ito lamang. Marahil sa ilang punto, nagkaroon ng pagbabago. Ngunit ang lahat ng ito ay itinututing kong bahagi ng patuloy ko pa ring pagtuklas sa kaibigan kong 'to. Siyempre, hindi mawawala ang attitude natin, may pagka-insenstive sa pili ngunit esensyal na bagay. Insensitive daw oh, pano ba yon?! Ahem. Bunsod nito, may mga bagay na nadidiscard, na normal lang din naman.

Siya ang naging kasa-kasama ko umulan man o umaraw. Nakita ko yung pinagsanib-sanib na lakas ng kanyang utak at libro para makamit ang inaasam na kurso. Nakakamiss ngunit ito ang katotohanang ibinibigay ng pagkakataon. At least, masaya ako dahil iyon na ang gusto niya. Doon siya masaya. Isang propesyong alam kong hindi lamang para sa sarili ngunit para sa mas mapwersang hangarin.

Alam ko, magkikita muli kami sa aming paglalakbay, i mean sa field of professions, katulad ng lagi naming napag-uusapan.

Marami man akong maging kaibigan, makakasiguro akong isa siya sa mga diyamanteng hindi ko maiwawala. At yung ang talinhaga ng aming pagkakaibigan.

Naalala ko lang yung mga panahong napadaan kami sa candy corner at nakita namin ang salitang "gummi". Natuwa ako. Natuwa siya.

That's one of the many reasons, I included in my list why I prefer to eat trollis. One, because it's delicious. Two, because it's unique. Three, because it can be in different variants, hindi ka magsasawa. Four, Trolli simply satisfies the desire of my tongue.

And finally, I remember Sarah.

Bwitre

Ang unang kabanata ay pinamagatang BWITRE.

"Hindi kasi pwedeng hindi ko isipin.."

Aminin man o hindi, may tono ng pagsisisi.

Sa araw-araw na pagdaop ng aking kamay sa iba't ibang uri ng tao, natutunan kong maging sino dapat ayon sa hinihingi ng panahon. Hindi ito kaplastikan, dahil kung iisipin mo lamang na ipakita ang tunay na ikaw lagi -- parang sinabi mo na rin bawal makisama sa Pilipinas. Makasarili pag ganon.. Kasi gusto mo ikaw lang lagi ang iintindihin. Nais mong makiangkop agad ang iba sa iyo. At sinasarado mo na ang pinto sa posibilidad na maaring ayaw niya ng mga kaugaliang ito. Dahil dun, mababadtrip ka, at hindi na kayo magiging bukas para sa isa't isa.

Pero, iba ang nangyari. Taliwas sa inaasahan kong mayabang at hambog. Well, hindi naman sa lahat ng aspeto, may tam rin ako. Kasi minsan, hindi talaga naaalis ang hangin na nasa ulo ng bawat tao.

Minsan, napaisip lang ako sa mga pwedeng kahinatnan ng pagkakaibigan 'yon. Subukin ang bawat anggulo ng pagkakaibigan. Ito yung tipong tanchahin ang mga ayaw sa gusto. Sa mga attitude. Na tila kailangan na ng store of understanding. Mabibili sana yung pag-intindi.

Humaba na rin naman ang panahon, at tila nakikilala ko pa kung sino s'ya. Hindi dito natatapos ang mga dapat sabihin. Parang negatib yan, na lumilinaw habang nilulubog mo sa kemikal. Mas nagliliwanag ang mga dapat pang makita. Pero sa ngayon, ang tangi kong pakiramdam?

Ayokong mangaral, kasi hindi ko rin naman nasisigurong magagawa ko ang lahat. Magiging imposible ang lahat ng mission kung lahat tayo ay hindi tatanggap sa ating mga limitasyon, right? And that sets the record. Dito, nag-uugat ang insecurities.

Sabi nga ni Prof. Ponsaran, ito raw ay paghuhugutan ng lakas. Napa-oops ako.
Kasi problematic 'pag excessive. Sana lang hindi ako mukhang nangangaral nito. Tulad ng sinabi ko, lahat tayo ay may kaniya-kaniyang kahinaan gayon din ang kalakasan. 'Pag excessive ang insekyuritis natin para tayong humahakbang sa pagitan ng dalawang batong walang puwang. Hindi na natin nakikita ang self-development kasi parating nakatingin sa iba. '',) Bunga nito, nawawala tayo sa pokus, at nakapagsasabi ng masama sa kapwa.

Ngunit, sa kabilang dako, hindi natin dapat isantabi ang attributes. Yes, he always prove na art is his middle name! Nakakahanga ito sa kanyang mga eksposisyon sa kung anong nais niyang sabihin sa pamamagitan ng sining. Nakakabilib ang creative minds. Sabi pa niya be open-minded. Ok, sorry naman, real creative persons have open minds.

Brilliant characterization is "bwitre". From which I do understand the beast in Filipino. Through times and tests of friendship, he continue to present himself in an artistic manner, in a more developed man. The same case how Janno reveals his thoughts and ideas to all of us. Habang tinatanggal ang maskara ni Beast, nakikilala ko kung sino siya. Salamat dahil pinababayaan niya. '',)

Isang Pagbati!

And so, I'm offering these simple phrases...
Although they have been said many times, many ways...

MERRY CHRISTMAS AND A PROSPEROUS NEW YEAR TO ALL!

Sana'y maging masagana ang bawat hapag,
Sana'y manitiling malusog tayong lahat-- walang madadagdag, walang mababawas
Sana ating muling pagsalat, buo pa rin tayo -- sa loob at labas.

Sana maging mapayapa ang pagsalubong sa Bagong Taon --
Ibang klaseng ngiti at panibagong pag-asang haharapin.
Sana ang diwa ng mga okasyong ito ay panghabang-buhay.
Magpaligaya at maging maligaya.

Tumigil sandali, at lasapin ang presensya ng Pasko.
Pagmamahalan at kapayapaan para sa darating na taon.

Wala sa handa. Wala sa bagong damit. Wala sa dami ng napamaskuhan.
Higit sa mga materyal, higit sa lahat...
Magpasalamat tayo dahil patuloy pa rin tayong namumulat.
At walang sawang pinatutuloy sa daigdig na ating ginagalawan.

Sana masaya ka. Sana masaya tayong lahat.
Muli, Maligayang Pasko at Manigong Bagong Taon!

SAWSAWAN

Makakarleyt ka din kasi maaring ang kuwento ng buhay nila, ay hindi iba sa mga besprends mo! Malililigyang Pasko!

Sa bawat pagpatak ng oras, nasagap ko ang ilang mabubuting balita sa loob ng kampus. Siyempre naman, hindi mawawala ang mga balitang sadyang nakakapukaw ng nerve. May unli pa non e. Huwag na nating balikan 'yung mga kuwentong pare-pareho lang na makapagpapalungkot sa atin, o di naman kaya'y makapagpapainis. Mga bahagi ng talaalarawan na wala namang ibang dulot kundi balikan ang mga dating nangyari na, ewan pero totoo na-iinspayr daw ang iba. Bunsod nito, huwag na nating balikan ang enrolment, ang pasukan at yung mga dark nights natin (kahit minsan, hindi naman talaga maiiwasan). Bakit? Kasi lagi na lang yun ang karaniwang tagpo sa mga blog, mga reminis, mga season-ender, mga year-ender, kumbaga, yo'n na lang nang yun ang mga naisusulat. Hindi ko naman sinasabing huwag ka na magsulat! Wala kong sinabing ganon.

Higit sa mga pwedeng kong maisulat, pwede ko kayong gawan ng isketses. Ang lalamanin? Bukod sa kanya-kanyang angst at kanya-kanyang attitude; huwag tayong masyadong umasa sa mga papuri. Dahil kung ganon, masaya ka!! Lahat sabihin natin. Hindi kailangan nang malaliman. Swabe lang kumbaga. Hay, napakahirap talagang magsulat ng ganitong uri ng entry. Sana lang. Yung tema nito, parang ganito: mas gusto kong gamitin ang nakakapagod kaysa nakapapagod.

Tigil muna tayo.

Bali, wala talaga kong ideya kung pano ko sisimulan. Walang sumisirit na ideya sa isip ko. Nagdadamot ng mga adjectives para sa inyo, baka kasi hindi niyo deserve!!

Malayong lugar yun. Teka lang.

Dahil nga paangasan muna. Tapos yung iba pabaitan. Tapos yung iba the real he/she na ang inaakto. Lahat naninimbang. Lahat gustong maging bida-bida sa buhay ng bawat isa. Yung tila struggling to save a certain place in our heart, parang ganon. Lahat datu puti at silverswan. Iba ibang timpla. Lahat sawsaw.

Pero, siyempre nanatili sa huli ang tunay na pagkakaibigan. And that's the same reason we're celebrating the birth of what we call "friendship" -- at least everyday? Sawsawan na ng buhay!

Moving on...

I'm Just Healing Out. He's Now Improving. She's Always There.

For the past 17 years of my life, he used to teach me how to face the world -- to be strudy and unmoved through the test of times. But then, I learned to be resilient enough to take a bow with great respect. He advanced me and continually advancing me to what the world is all about. By then, I just do not have the idea of his words, all I knew is the worth of pain inside of me as I entrench myself to what he wanted me to become. I guess all of us children of the past were once trapped to that same climate of grievance I felt before.

I don't want the respect to vanish, well I don't presume it to be -- for if so, that would be my ultimate fear; learning to revenge and submit myself to vengeance.

But then, I'm still blessed for in most cases, she compensates the emotion I'm actually feeling inside. And that she balances the unrevealed feelings I have been hiding for a long time. My mother will forever be here. I was silent and kept all things secret. The world was then between me and myself.

Since I was preconditioned according to his rules, I can say that I mature almost twice a normal kid. I had the pleasure of engaging myself to books, to medals, to awards, to prestige, to fame and as if these things only appetite my world. Emptiness. Until, I realized it's tiring. May be I was wrong uttering the terms to my friends (abused and all), but it's just how I felt. I embraced the environment they oriented me -- Serious but unique -- the peculiar image of that probably will remain forever. Or others may say it's weird.

His rules cannot be compared. It's totally different to all the attitudes I have seen for the past 11 years of maturity. Over and over, I didn't feel my childhood.

For the next eighty days, he will more or less be with her. Lucky and blessed enough, I'm healing out with my friends and he is now improving.

In that home, all I can hear is a masterpiece of guilt, sadness, hatred, frustrations, a piece of happiness but with a glaring hope...

Whatever happens, he is still my father and I will always love him forever.

Hit and Miss!*

~To advance measures with hidden agenda?
Government tries to filter what the public should know
And for that, they are not only inhibiting Philippine Journalism
But also killing Filipino's will to democracy.

~Marianneth is a great illustration of a child who's just about to begin her life, but decided to end it for some known and unknown reasons.

~News personalities differentiated:

1. News anchors are newscasters for they present the news, in a form of lead.
2. Broadcasters are communicators using public medium as broadcast media.
3. Journalist, I think the broadest, may be relative not only to both but also to the reporters, columnists, commentarists. Achieved either by a bachelor's degree or merely by heart.

>These terms used to be assoiciated with each other, but it represents varying levels
of attachment or attitude to what we call "public service"

~Statistics generated by PGMA were made possible by her "economic magicians", as what Free from Debt Coalition says.

~In our history, there have been icons/heroes that were completely romanticized to that extent they became "sacred" -- unmoved; as if all goods were embedded in their personalities. But knowing cultural/nationalist studies, these notions may reveal a complete reverse, as what Foundations for Nationalist Studies provides.

~According to Nick Fontanilla (Green Light), the Philippines is still a nation in progress.

~"Inday" is a creative depiction (socio-political, socio-economical, socio-cultural) of a Filipino who is a language-competitive but career passive available in the international context.

~December, again and again. For sure, market prices are likely to rise again and again.
Merry Christmas to all!

Marianneth Remembered...

In a little window...
All I can see...
Is a piece of heaven,

(Of tears, of loneliness
Of everything)...

-An excerpt from Amado...Minamahal*; "Hustisya" part
where Marianneth's life was creatively illustrated.

ManilaPen 2007:The Journalist Suppression

The metropole was shocked after Senator Antonio Trillanes has tendered another attempt to overthrow the government. November 29, 2007 at around 4:oo in the afternoon, many universities and colleges announced the cancellation of classes after learning the destabilization plot that was currently happening at that time in Manila Peninsula, Makati. The presence of major opposition personality like former Vice President Teofisto Guingona made that crate in a sense of great wave. Not to mention other Magdalo soldiers, civil society groups' support and of course the backbite actions of the assigned government officers in favor of Trillanes and company.

As they were saying, everyone was caught unaware of that seemingly for a second thinking to call for mass action. Senator Trillanes can be noted of doing alike actions utilizing hotel premises in 2005.

As to that, media entities and other broadcast personalities were expected to be there. Ces Drilon whose duty was only to cover the Magdalo trial was forced to lengthen her story to midnight news. That fallen plot was with no doubt a pressing concern that the Filipinos must know. After all, it is all the public's right to know.

At around 5:30pm, the airwaves were flooded by this media footage capturing the media organizations placed under cuffs. ABS-CBN's technical team, DZMM Radyo Patrol No. 38 Noel Alamar, Ampil and company, GMA7 Correspondent, anchorwoman Ces Drilon, Pinky Webb and Ricky Carandang were all alledged not only as witnesses to that considered rebellion and banditry but also suspects.

I just can't assess the overkill the government imposed with much attention to the journalists. It seemed like from the angle of political personalities the focus drove toward public's only way to know. They have been saying that it was an executive order to interrogate all who were included in the vicinity, for there could have existed Magdalo-dummies. But the point must still be remembered, that journalist are only doing their jobs and that is upholding their mission to serve the public and make them informed to the current situations.

If these manifestations were signs of martial rule (media interrogation, confiscation of their broadcast medium,curfew hours, direct muster of force, etc.) today must be really the scariest episode in Philippine Journalism. Remember, martial law is not yet declared, how much more if it is already executed?

Here are some discussions that must be noted:

1. An interview, Umagang Kay Ganda(Punto por Punto): A. Taberna, "Naku, sir...Ces Drilon? E, bagong panganak na lang ang may di kilala diyan!"
2. Dateline Philippines ANC27: Pinky Webb arguing to a police officer regarding the media's right to enter the premises.
3. News Patrol ABS-CBN2: Korina Sanchez and Ted Failon, (not the exact words but the idea goes like this)
"Hindi ko naranasan ang ganitong sitwasyon.. dahil nung mga panahon na'yon mga bata pa tayo, Ted.."
"Sa tanang karanasan ko bilang mamamahayag, ito ang unang pagkakataon na nakita ko ang aking mga kabaro na nakagapos. "
4. Ted Failon (Tambalang Failon at Sanchez, DZMM), "Nahuli ba kayo kagabi? .. ng mga MetroCom?" (pertaining to policemen of Martial era)
5. Maria Ressa, Head of News and Current Affairs declaring ABS-CBN's official statement regarding the safe release of their frontline correspondents.
6. The confiscation of technical equipment of media. (Buti na lang may cellphone pa rin si Ampil at may nakalusot na video camera habang pinapasok sila sa bus nang sapilitan)
...and many more.

Whatever, they argue, this is obviously a case of "harrassment" for the media were forced, first to stop their job, and second to be with the armed authorities right away.

For that another destabilization plot, the government is not only suppressing Philippine journalism but also trying to suppress the public's right to know. Too bad for us, Filipinos.

"There are times that we don't know. And the times that we don't know is a real test, whether we will sit back and protect ourselves or give the public what it needs. And I think, we passed that test." -- Maria Ressa on the role of journalism/broadcast media to the development of Philippine landscape.